سریال The Capture، سال‌ها پیش از آنکه دیپ‌فیک به تیتر اول رسانه‌ها تبدیل شود، هشدار ‌داد بزرگ‌ترین تهدید آینده، نه دوربین‌های نظارتی، بلکه دستکاری حقیقت خواهد بود.

اختلال گسترده در شبکه بانکی که چندان مشخص نیست واقعا چرا و چگونه رخ داده، همچنان ادامه دارد و ظاهرا کسی هم نیازی نمی‌بیند به مردم توضیح دهد که ماجرا از چه قرار است.

پس از اعلام خبر حمله ظاهراً محدود سایبری به چهار بانک کشور، گمانه‌زنی‌های بسیاری در فضای رسانه‌ای و فنی کشور شنیده می‌شود.

بیش از یک‌ماه است که ایرانیان دسترسی به اینترنت بین‌الملل ندارند و در روزهای اخیر و به‌صورت قطره‌چکانی شاهد بازگشت برخی پلتفرم‌ها و وب‌سایت‌ها هستیم که شاید عمومی‌ترین و ملموس‌ترین‌شان تا این لحظه، موتور جست‌وجوی گوگل باشد که البته صرفا در همان صفحه جست‌وجو‌ باقی می‌ماند و کلیک کردن روی اغلب عناوین پیشنهادی به‌دلیل در دسترس نبودن بسیاری از دامنه‌ها ...

انجمن تجارت الکترونیک تهران در بیانیه‌ای، برقراری فوری و پایدار اینترنت را حق بدیهی جامعه و پیش‌نیاز بازگشت رونق اقتصادی و امید به جامعه برشمرد.

بسته شدن هم‌زمان دو گذرگاه حیاتی کابل‌های زیردریایی، شبکه جهانی داده و صنعت دیتاسنتر را وارد وضعیت هشدار کرده است. آیا دنیا باید به فکر مسیرهای جایگزین باشد؟

قطعی گسترده اینترنت در روزهای اخیر، زنجیره‌ای از اختلال‌ها در کسب‌وکارهای آنلاین، خدمات الکترونیک و زیرساخت‌های امنیت سایبری با خود به همراه داشت که شاید هنوز برخی از ابعاد آن بر ما آشکار نشده باشد.

طرح اپراتورهای امنیت و صحبت بر سر اعطای مجوز به 10 شرکت خصوصی که با هدف سامان‌دهی و کاهش ناهماهنگی در دستگاه‌ها در دستور کار قرار گرفته‌است، پرسش‌های جدی درباره شفافیت، تفکیک نقش‌ها و جایگاه شرکت‌های کوچک و متوسط حوزه افتا در اکوسیستم امنیت سایبری کشور برانگیخته است.

اصلاح ساختارهای معیوب و بوروکراسی‌های ناکارآمد، همواره یکی از چالش‌برانگیزترین مأموریت‌های نهادهای حاکمیتی است که جسارت و تعهد بالایی را طلب می‌کند.

نمایشگاه‌های فناوری اطلاعات ایران همچنان میان آشفتگی زمانی و ساختاری دست‌وپا می‌زنند و این از سال‌ها برگزاری الکامپ‌های بدون داده و دستاورد، ایپاس که همزمان با جیتکس برگزار شد و ایفتکس که حتی در نامگذاری سردرگم مانده‌بود؛ هویداست.

هانی‌پات در اصل ابزاری برای متخصصان امنیت است، اما کلاهبرداران سایبری نسخه‌ای خطرناک از آن را علیه کاربران ساخته‌اند: تله‌های اینترنتی برای سرقت پول و اطلاعات.

در گذشته، تمرکز اصلی امنیت سایبری بر روی وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها بود اما اکنون، حملات به صورت فزاینده‌ای به سمت لایه‌های عمیق‌تر و زیرساختی حرکت کرده‌اند و در این میان، APIها در خط مقدم این نبرد قرار دارند.

این نوشتار به بررسی ارتباط بالقوه و فعلی بین بخش خصوصی و حکمرانی امنیت سایبری در کشور می‌پردازد، با تمرکز بر جنبه‌های همکاری، چالش‌ها و فرصت‌های پیش رو.

واقعیت آن است که اغلب سازمان‌ها از هکرهای کلاه سیاه می‌ترسند، اما حقیقت این است که خطرناک‌ترین تهدیدها گاهی پشت میز همکار شما نشسته‌اند!

در هفته‌های اخیر، فردی که خود را به عنوان کارشناس امنیت سایبری معرفی کرده، با انتشار چند ویدئوی جنجالی، توجهاتی را به خود جلب کرده است؛ اما با توجه به محتوای این ویدئوها و تأثیراتی که در فضای عمومی و رسانه‌ای ایجاد کرده‌اند، سؤالات متعددی در مورد اهداف واقعی این فرد مطرح می‌شود.

در خبر آمده است که: در نشست کمیسیون فناوری اطلاعات و ارتباطات اتاق ایران، اعلام شده است که سندی با عنوان «سند راهبردی نقطه صفر غیربومی فاوا» تهیه خواهد شد. هدف از تدوین آن طراحی نقشه راهی الزام‌آور، واقع‌گرا و چندبُعدی برای کاهش تدریجی و قطعی وابستگی به فناوری‌های غیربومی در حوزه ICT طی یک بازه زمانی هشت‌ساله است.

عنوان این نوشتار «فقدان» است. نبودن همه‌ چیزهایی که سال‌هاست در امنیت سایبری به پاشنه‌ آشیل ما تبدیل شده و سال‌هاست که گوش شنوایی برای آن نیست. اما...

در یادداشت پیش رو، نگارنده به تحلیل فنی و تطبیقی حملات اخیر به بانک‌های سپه و پاسارگاد، ضعف‌های ساختاری در بکاپ‌گیری و پیشنهادهای عملیاتی بر پایه استانداردهای بین‌المللی و تجربیات موفق می‌پردازد.

در عصر کنونی، جنگ‌ها دیگر تنها به میدان‌های نبرد فیزیکی محدود نمی‌شوند و فضای سایبری به جبهه‌ای جدید و بسیار مهم تبدیل شده است و هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های حیاتی در شرایط جنگی می‌تواند منجر به اختلالات گسترده، فلج شدن خدمات عمومی و حتی بروز بحران‌های انسانی شود. 

این روزها تصاویر و ویدئوهایی که از سر دلسوزی و نگرانی منتشر می‌شوند، می‌توانند به اندازه یک موشک دقیق به امنیت کشورمان آسیب بزنند. پس باید پیش از اشتراک‌گذاری به پیامدهای پنهان آن فکر کنیم و با دقت بیشتری، اطلاعات را نشر دهیم.

حملات سایبری به زیرساخت‌های حیاتی به یکی از مرگبارترین سلاح‌های جنگ ترکیبی بدل شده‌اند. جهان وارد مرحله‌ای از درگیری شده که بدون شلیک حتی یک گلوله، می‌توان اقتصاد، خدمات عمومی و امنیت ملی یک کشور را به زانو درآورد.